سوره قریش

آداب قرائت

۱
(قریش/ مقدمه)
الصّادقین (علیها السلام)- أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ وَ لِإِیلَافِ سُورَهًٌْ وَاحِدَهًْ.
امام باقر و امام صادق (علیها السلام)- أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ هر دو یک سوره هستند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۸، ص۳۹۴
بحارالانوار، ج۸۲، ص۴۱/ نورالثقلین
۲
(قریش/ مقدمه)
الصّادق (علیه السلام)- عَنِ الْمُفَضَّلِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ لَا تَجْمَعْ بَیْنَ سُورَتَیْنِ فِی رَکْعَهًٍْ وَاحِدَهًٍْ إِلَّا الضُّحَی وَ أَ لَمْ نَشْرَحْ وَ سُورَهًَْ الْفِیلِ وَ لِإِیلَافِ قُرَیْشٍ.
امام صادق (علیه السلام)- نمی‌توان دو سوره را در یک رکعت خواند مگر ضحی و انشراح و سوره‌ی فیل و قریش.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۸، ص۳۹۴
بحارالانوار، ج۸۲، ص۴۵/ نورالثقلین

ثواب قرائت

۱
(قریش/ مقدمه)
الصّادق (علیه السلام)- عَنْ أَبِی‌بَصِیر عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ مَنْ أَکْثَرَ قِرَاءَهًَْ لِإِیلافِ قُرَیْشٍ بَعَثَهُ اللَّهُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ عَلَی مَرْکَبٍ مِنْ مَرَاکِبِ الْجَنَّهًِْ حَتَّی یَقْعُدَ عَلَی مَوَائِدِ النُّورِ یَوْمَ الْقِیَامَهًْ.
امام صادق (علیه السلام)- هرکه سوره‌ی لِإِیلَافِ قُرَیْشٍ را بسیار بخواند، خداوند در روز قیامت او را سوار بر چهارپایی از چهارپایان بهشت بر میانگیزد تا اینکه در آن روز بر سفرههای نور بنشیند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۸، ص۳۹۴
وسایل الشیعه، ج۶، ص۲۵۹/ البرهان/ نورالثقلین
۲
(قریش/ مقدمه)
الرّسول (صلی الله علیه و آله)- مَنْ قَرَأَ هَذِهِ السُّورَهًَْ أَعْطَاهُ اللَّهُ مِنَ الْأَجْرِ کَمَنْ طَافَ حَوْلَ الْکَعْبَهًِْ وَ اعْتَکَفَ فِی الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَ إِذَا قُرِئَتْ عَلَی طَعَامٍ یُخَافُ مِنْهُ کَانَ فِیهِ الشِّفَاءُ وَ لَمْ یُؤْذِ آکِلَهُ أَبَداً.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هرکه این سوره را بخواند، خداوند همچون کسی که کعبه را طواف میکند و در مسجد الحرام معتکف میشود، به او پاداش میدهد و چون این سوره بر غذایی خوانده شود که ترس از خوردن آن میرود، شفابخش آن غذا شود، به‌گونهای که خورندهاش را به هیچ روی نیازارد.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۸، ص۳۹۴
البرهان/ نورالثقلین
۳
(قریش/ مقدمه)
الرّسول (صلی الله علیه و آله)- مَنْ قَرَأَهَا عَلَی طَعَامٍ لَمْ یَرَ فِیهِ سُوءً أَبَداً.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هرکه این سوره را بر غذایی بخواند، هیچ آسیبی از آن نبیند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۸، ص۳۹۴
البرهان
۴
(قریش/ مقدمه)
الصّادق (علیه السلام)- إِذَا قُرِئَتْ عَلَی طَعَامٍ (یُخَافُ مِنْهُ صَحَّ) کَانَ شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ إِذَا قَرَأْتَهَا عَلَی مَاءٍ ثُمَّ رُشَّ الْمَاءُ عَلَی مَنْ أُشْغِلَ قَلْبُهُ بِالْمَرَضِ وَ لَا یَدْرِی مَا سَبَبُهُ، یَصْرِفُهُ اللَّهُ عَنْهُ.
امام صادق (علیه السلام)- هرگاه این سوره بر غذایی خوانده شود که ترس از خوردن آن میرود، در برابر هر دردی شفابخش میشود و هرگاه آن را بر آبی بخوانند و سپس آن آب را بر کسی بپاشند که قلبش به ناخوشی افتاده و سبّبش را نمیداند، خداوند آن ناخوشی را از او برطرف میکند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۸، ص۳۹۴
البرهان
آیه لِإيلافِ قُرَيْشٍ [1]
[كيفر لشكر فيل‌سواران] به خاطر اين بود كه قريش [به اين سرزمين مقدس] الفت گيرند [و زمينه‌ی ظهور پيامبر فراهم شود]!
آیه إيلافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتاءِ وَ الصَّيْفِ [2]
الفت آن‌ها در سفرهاي زمستانه و تابستانه [و به خاطر اين الفت به آن بازگردند]!
آیه فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ [3]
پس [به شكرانه‌ی اين نعمت بزرگ] بايد پروردگار اين خانه را عبادت كنند.
آیه الَّذي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ [4]
همان كس كه آن‌ها را از گرسنگي نجات داد و از ترس و ناامني ايمن ساخت.
۱
(قریش/ ۴)
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- نَزَلَتْ فِی قُرَیْشٍ لِأَنَّهُ کَانَ مَعَاشُهُمْ مِنَ الرِّحْلَتَیْنِ رِحْلَةٍ فِی الشِّتَاءِ إِلَی الْیَمَنِ وَ رِحْلَهًٍْ فِی الصَّیْفِ إِلَی الشَّامِ وَ کَانُوا یَحْمِلُونَ مِنْ مَکَّهًَْ الْأُدْمَ وَ اللِّبَاسَ وَ مَا یَقَعُ مِنْ نَاحِیَهًِْ الْبَحْرِ مِنَ الْفُلْفُلِ وَ غَیْرِهِ فَیَشْتَرُونَ بِالشَّامِ الثِّیَابَ و الدَّرْمَکَ وَ الْحُبُوبَ وَ کَانُوا یَتَأَلَّفُونَ فِی طَرِیقِهِمْ وَ یُثْبِتُونَ فِی الْخُرُوجِ فِی کُلِّ خُرْجَهًٍْ رَئِیساً مِنْ رُؤَسَاءِ قُرَیْشٍ وَ کَانَ مَعَاشُهُمْ مِنْ ذَلِکَ فَلَمَّا بَعَثَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) اسْتَغْنَوْا عَنْ ذَلِکَ لِأَنَّ النَّاسَ وَفَدُوا عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ حُجُّوا إِلَی الْبَیْتِ، فَقَالَ اللَّهُ: فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَیْتِ الَّذِی أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ فَلَا یَحْتَاجُونَ أَنْ یَذْهَبُوا إِلَی الشَّامِ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ یَعْنِی خَوْفَ الطَّرِیق.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- این سوره درباره‌ی قریش نازل شد؛ چرا که قریشیان از راه دو سفر، زندگی خود را می‌گذراندند: سفرهای زمستانه به یمن و سفری در تابستان به شام. ایشان از مکّه، پوست و خشکبار و کالاهایی همچون فلفل و... که از راه دریا آورده میشد، بار میگرفتند و در شام، جامه و آرد سفید و حبوبات میخریدند. آنها در راه به یکدیگر میپیوستند و برای هر سفری که خارج می‌شدند، یکی از بزرگان قریش را رئیس خود میکردند و از این راه زندگی می‌گذراندند. چون خداوند رسول خود (صلی الله علیه و آله) را برانگیخت، آنان از این کار بینیاز شدند؛ چرا که مردم گرد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) جمع میشدند و حجّ کعبه به‌جا میآوردند، از این‌رو خداوند فرمود: لیَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ، الَّذِی أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ و دیگر نیاز ندارند که به شام بروند و وَ آمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ یعنی ترس از راه.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۸، ص۳۹۶
البرهان/ نورالثقلین؛ «خرجهًْ» بدل «ناحیه»
بیشتر