سوره انفال

ثواب قرائت

۱
(انفال/ مقدمه)
الصّادق (علیه السلام)- مَنْ قَرَأَ بَرَاءَةَ وَ الْأَنْفَالَ فِی کُلِّ شَهْرٍ لَمْ یَدْخُلْهُ نِفَاقٌ أَبَداً وَ کَانَ مِنْ شِیعَهًِْ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام)حَقّاً وَ أَکَلَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ مِنْ مَوَائِدِ الْجَنَّهًِْ مَعَ شِیعَتِهِ حَتَّی یَفْرُغَ النَّاسُ مِنَ الْحِسَاب.
امام صادق (- کسی که سوره‌ی توبه و انفال را در هر ماه بخواند هیچ‌گاه نفاق در [قلبِ] او داخل نمی‌شود و از پیروان راستین امیرالمؤمنین (خواهد بود و روز قیامت [هنگام حساب و کتاب] همراه شیعیان علی (از سفره‌های گسترده‌ی بهشتی می‌خورد تا دیگران از حسابرسی خلاص شوند.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۶
مستدرک الوسایل، ج۴، ص۳۴۰/ نور الثقلین
۲
(انفال/ مقدمه)
الصّادق (علیه السلام)- مَنْ قَرَأَ سُورَهًَْ بَرَاءَةِ وَ الْأَنْفَالِ مِنْ کُلِّ شَهْرٍ لَمْ یَدْخُلْهُ نِفَاقٌ أَبَداً، وَ کَانَ مِنْ شِیعَهًِْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) حَقّاً، وَ یَأْکُلُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ مِنْ مَوَائِدِ الْجَنَّهًِْ مَعَهُمْ (شیعته) حَتَّی یَفْرُغَ النَّاسُ مِنَ الْحِسَابِ.
امام صادق (- هرکس سوره‌ی برائت و انفال را در هرماه بخواند، هیچ‌گاه دچار نفاق و دورویی نمی‌شود و به حق شیعه‌ی امیرالمؤمنین (خواهد بود و در روز قیامت با شیعه‌ی او از سفره‌های بهشت خواهد خورد تا اینکه مردم از روز حساب فارغ شوند.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۶
الدروع الواقیهًْ، ص۶۹ / نور الثقلین/ البرهان
۳
(انفال/ مقدمه)
الرّسول (صلی الله علیه و آله)- مَنْ قَرَأَ سُورَهًَْ الْأَنْفَالِ وَ بَرَاءَةَ فَأَنَا شَفِیعٌ لَهُ وَ شَاهِدٌ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ أَنَّهُ بَرِیءٌ مِنَ النِّفَاقِ وَ أُعْطِیَ مِنَ الْأَجْرِ بِعَدَدِ کُلِّ مُنَافِقٍ وَ مُنَافِقَهًٍْ فِی دَارِ الدُّنْیَا عَشْرَ حَسَنَاتٍ وَ مُحِیَ عَنْهُ عَشْرُ سَیِّئَاتٍ وَ رُفِعَ لَهُ عَشْرُ دَرَجَاتٍ وَ کَانَ الْعَرْشُ وَ حَمَلَتُهُ یُصَلُّونَ عَلَیْهِ أَیَّامَ حَیَاتِهِ فِی الدُّنْیَا.
پیامبر (- هرکس سوره‌ی انفال و توبه را بخواند، من شفاعت‌کننده‌ی او در روز قیامت و گواهِ بیزاری‌اش از نفاق خواهم بود و به تعداد هر مرد و زن منافقی که در دنیا بوده ده حسنه به او داده می‌شود؛ ده گناه از او پاک و ده درجه بر درجاتش افزوده می‌گردد و عرش و حاملان آن، در دوران زندگی‌اش در دنیا بر او درود می‌فرستند.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۶
مستدرک الوسایل، ج۴، ص۳۴۰/ نور الثقلین
۴
(انفال/ مقدمه)
الرّسول (صلی الله علیه و آله)- مَنْ قَرَأَ هَذِهِ السُّورَهًَْ فَأَنَا شَفِیعٌ لَهُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ وَ شَاهِدٌ أَنَّهُ بَرِیءٌ مِنَ النِّفَاقِ وَ کُتِبَتْ لَهُ الْحَسَنَاتُ بِعَدَدِ کُلِّ مُنَافِقٍ وَ مَنْ کَتَبَهَا وَ عَلَّقَهَا عَلَیْهِ لَمْ یَقِفْ بَیْنَ یَدَیْ حَاکِمٍ إِلَّا وَ أَخَذَ حَقَّهُ وَ قَضَی حَاجَتَهُ وَ لَمْ یَتَعَدَّ عَلَیْهِ أَحَدٌ وَ لَا یُنَازِعُهُ أَحَدٌ إِلَّا وَ ظَفِرَ بِهِ وَ خَرَجَ عَنْهُ مَسْرُوراً وَ کَانَ لَهُ حِصْناً.
پیامبر (- هرکه این سوره را بخواند، در روز قیامت شفاعت‌کننده‌ی او خواهم بود و به برائت وی از نفاق گواهی خواهم داد و به تعداد همه‌ی منافقان، برای او حسنه نوشته می‌شود. هرکس آن را بنویسد و به خود آویزان کند، هیچ‌گاه در برابر حاکم قرار نمی‌گیرد، مگر اینکه حقّش را بگیرد و حاجتش را برآورده سازد. و کسی به او تجاوز نمی‌کند و کسی با او جدال نمی‌کند، مگر اینکه بر او غلبه یابد و در حالت خوشحالی او را ترک می‌کند و این سوره برای او محفاظی خواهد بود.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۶
البرهان
آیه يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَنْفالِ قُلِ الْأَنْفالُ لِلهِ وَ الرَّسُولِ فَاتَّقُوا اللهَ‌ وَ أَصْلِحُوا ذاتَ بَيْنِكُمْ وَ أَطيعُوا اللهَ‌ وَ رَسُولَهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ [1]
از تو درباره‌ي انفال (غنايم، و اموال بدون مالك) سؤال مى‌كنند؛ بگو: «انفال مخصوص خدا و پيامبر است؛ پس، از [مخالفت فرمان] خدا بپرهيزيد؛ و خصومت‌هايى را كه در ميان شماست، اصلاح كنيد؛ و اگر ايمان داريد، از خدا و پيامبرش اطاعت كنيد».

سبب نزول

۱
(انفال/ ۱)
علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- نَزَلَ قَوْلُهُ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَنْفَالِ بَعْدَ انْقِضَاءِ حَرْبِ بَدْرٍ فَقَدْ کُتِبَ ذَلِکَ فِی أَوَّلِ السُّورَهًِْ وَ کُتِبَ بَعْدَهُ خُرُوجُ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) إِلَی الْحَرْبِ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (- آیه: یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْانفال بعد از سپری‌شدن جنگ بدر نازل گردید؛ [با این حال] در ابتدای سوره آمده است. و داستان خارج‌شدن پیامبر ([از مدینه] برای جنگ، بعد از آن (یعنی در آیه‌ی پنجم این سوره) آورده شده است [به عبارت دیگر، ترتیب آیات برخلاف جریان حادثه‌ی جنگ بدر است].
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۸
القمی، ج۱، ص۲۵۵

از تو درباره‌ی انفال غنایم، و اموال بدون مالک) سؤال می‌کنند

۱ -۱
(انفال/ ۱)
الباقر (علیه السلام)- الْأَنْفَالُ هُوَ النَّفْلُ وَ هُوَ فِی سُورَهًِْ الْأَنْفَالِ جَدْعُ الْأَنْفِ.
امام باقر (- الْانفال، از نفل؛ بخشیدن است و سوره‌ی انفال موجب به خاک مالیدن بینی‌هاست.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۸
نور الثقلین/ البرهان
۱ -۲
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- عَنْ أَبَانِ‌بْنِ‌تَغْلَبْ عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللهِ (علیه السلام) فِی الرَّجُلِ یَمُوتُ لَا وَارِثَ لَهُ وَ لَا مَوْلَی قَالَ هُوَ مِنْ أَهْلِ هَذِهِ الْآیَهًِْ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَنْفالِ.
امام صادق (- ابان‌بن‌تغلب از امام صادق (روایت می‌کند که فرمود: «مردی که می‌میرد درحالی‌که نه وارثی دارد و نه مولایی، از مصادیق این آیه است: یَسْأَلُونَکَ عَنِ الانفال».
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۸
الکافی، ج۱، ص۵۴۶/ تهذیب الأحکام، ج۴، ص۱۳۴/ وسایل الشیعهًْ، ج۹، ص۵۲۸/ فقه القرآن، ج۱، ص۲۶۲/ البرهان
۱ -۳
(انفال/ ۱)
الباقر (علیه السلام)- مَنْ مَاتَ وَ لَیْسَ لَهُ وَارِثٌ مِنْ قَرَابَتِهِ وَ لَا مَوْلَی عَتَاقِهِ {قَدْ ضَمِنَ} جَرِیرَتَهُ فَمَالُهُ مِنَ الْأَنْفَالِ.
امام باقر (- کسی که می‌میرد درحالی‌که نه وارثی از خویشاوندان دارد و نه مولایی که جریره‌ی [گناه و خسارت] او را تضمین‌کند، اموال او از انفال محسوب می‌شود.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۸
نور الثقلین/ البرهان
۱ -۴
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- مَنْ مَاتَ وَ لَیْسَ لَهُ مَوْلًی فَمَالُهُ مِنَ الْأَنْفَالِ.
امام صادق (- هرکه از بین برود درحالی‌که هیچ قوم و خویشی نداشته باشد، اموال او از انفال محسوب میشود.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۸
الکافی، ج۷، ص۱۶۹/ تهذیب الأحکام، ج۹، ص۳۸۶/ الإستبصار، ج۴، ص۱۹۵/ البرهان
۱ -۵
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- مَنْ مَاتَ لَا مَوْلَی لَهُ وَ لَا وَرَثَهًَْ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ هَذِهِ الْآیَهًِْ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَنْفالِ قُلِ الْأَنْفالُ لِلهِ وَ الرَّسُولِ.
امام صادق (- هر که از دنیا برود درحالی‌که مولا و ورثه نداشته باشد، وی از مصادیق این آیه است: یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْانفال قُلِ الْانفال لِلهِ وَ الرَّسُولِ.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۸
تهذیب الأحکام، ج۹، ص۳۸۶/ الإستبصار، ج۴، ص۱۹۵/ وسایل الشیعهًْ، ج۲۶، ص۲۴۹/ مستدرک الوسایل، ج۷، ص۲۹۶
۱ -۶
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- وَ مَا کَانَ مِنْ فَتْحٍ لَمْ یُقَاتَلْ عَلَیْهِ وَ لَمْ یُوجَفْ عَلَیْهِ بِخَیْلٍ وَ لَا رِکَابٍ إِلَّا أَنَّ أَصْحَابَنَا یَأْتُونَهُ فَیُعَامِلُونَ عَلَیْهِ فَکَیْفَ مَا عَامَلَهُمْ عَلَیْهِ النِّصْفُ أَوِ الثُّلُثُ أَوِ الرُّبُعُ أَوْ مَا کَانَ یَسْهَمُ لَهُ خَاصَّهًًْ وَ لَیْسَ لِأَحَدٍ فِیهِ شَیْءٌ إِلَّا مَا أَعْطَاهُ هُوَ مِنْهُ وَ بُطُونُ الْأَوْدِیَهًِْ وَ رُءُوسُ الْجِبَالِ وَ الْمَوَاتُ کُلُّهَا هِیَ لَهُ وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعَالَی یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَنْفالِ أَنْ تُعْطِیَهُمْ مِنْهُ قُلِ الْأَنْفالُ لِلهِ وَ الرَّسُولِ وَ لَیْسَ هُوَ یَسْأَلُونَکَ عَنِ الْأَنْفَالِ وَ مَا کَانَ مِنَ القُرَی وَ مِیرَاثُ مَنْ لَا وَارِثَ لَهُ فَهُوَ لَهُ خَاصَّهًًْ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُری.
امام صادق (- از جمله‌ی انفال است هر مالی که بدون جنگ و بدون آنکه اسب و شتری به خاطرش تاخته شود به دست آمده باشد، که اصحاب ما بر سر آن مال با صاحبانش معامله [و مصالحه] می‌کنند، پس چگونه مالی که صاحبش به نصف یا یک‌سوّم یا یک‌چهارم با اصحاب ما حاضر به معامله می‌شود از انفال نباشد؟ و نیز مالی که سهم مخصوص امام (است [مانند دارایی‌های پادشاهان] و هیچ‌کس حقّی در آن ندارد مگر همان اندازه که امام (به وی بدهد. و نیز گستره‌ی بیابان‌ها و قلّه‌ی کوه‌ها و زمین‌های بایر که همه از آنِ اوست. و این گفتار خداوند متعال است که فرمود: یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْانفال؛ بدین‌جهت بود که می‌خواستند چیزی از انفال به آنان بدهد و لذا فرمود: قُلِ الْانفال لِلهِ وَ الرَّسُولِ و چنین نی-ست که بگوید: آنان درباره‌ی انف-ال پرس-شی داشتن-د و نیز آنچه از آبادی‌ها به وی بخشیده شده و نیز ارث کسی که وارثی ندارد، همه ویژه‌ی اوست و آن گفتار خداوند عزّوجلّ است که فرمود: آنچه را خداوند از اهل این آبادی‌ها به رسولش بازگرداند. (حشر/۷).
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۶۸
وسایل الشیعهًْ، ج۹، ص۵۲۹
۱ -۷
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- الْأَنْفَالُ مَا لَمْ یُوجَفْ عَلَیْهِ بِخَیْلٍ وَ لا رِکابٍ أَوْ قَوْمٌ صَالَحُوا أَوْ قَوْمٌ أَعْطَوْا بِأَیْدِیهِمْ وَ کُلُّ أَرْضٍ خَرِبَهًٍْ وَ بُطُونُ الْأَوْدِیَهًِْ فَهُوَ لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ لِلْإِمَامِ مِنْ بَعْدِهِ یَضَعُهُ حَیْثُ یَشَاءُ.
امام صادق (- انفال؛ یعنی هر زمینی که اسبان و سواران آن را با جنگ فتح نکرده‌اند؛ یا [زمین] قومی که صلح کردند؛ یا قومی که خودشان تسلیم شدند. همه‌ی زمین‌های بایر و درون دشت‌ها از آنِ رسول خدا (و از آنِ امام پس از اوست که هرجایی که بخواهد، آن را قرار می‌دهد.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۷۰
الکافی، ج۱، ص۵۳۹/ البرهان/ نور الثقلین
۱ -۸
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ الْأَنْفَالَ مَا کَانَ مِنْ أَرْضٍ لَمْ یَکُنْ فِیهَا هِرَاقَهًُْ دَمٍ أَوْ قَوْمٌ صُولِحُوا وَ أَعْطَوْا بِأَیْدِیهِمْ فَمَا کَانَ مِنْ أَرْضٍ خَرِبَهًٍْ أَوْ بُطُونِ أَوْدِیَهًٍْ فَهَذَا کُلُّهُ مِنَ الْفَیْءِ وَ الْأَنْفَالُ لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ (صلی الله علیه و آله) فَمَا کَانَ لِلَّهِ فَهُوَ لِلرَّسُولِ (صلی الله علیه و آله) وَ یَضَعُهُ حَیْثُ یُحِبُّ.
امام صادق (- انفال عبارت است از؛ زمین ویران‌شده‌ای که در آن خونی ریخته نشده است یا زمین قومی که با آنان صلح شده و تسلیم شده‌اند و همه‌ی زمین‌های بایر و یا درون درّه‌ها، همه‌ی این‌ها مصداق فیء است و انفال از آنِ خدا و رسولش است. پس هرچه برای خداست، برای پیامبر (نیز هست و هرجا بخواهد قرار دهد، قرار می‌دهد.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۷۰
تهذیب الأحکام، ج۴، ص۱۴۹/ البرهان
۱ -۹
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- مَا کَانَ مِنْ أَرْضٍ لَمْ یُوجِفْ عَلَیْهَا الْمُسْلِمُونَ وَ لَمْ یَکُنْ فِیهَا قِتَالٌ أَوْ قَوْمٌ صَالَحُوا أَوْ أَعْطَوْا بِأَیْدِیهِمْ أَوْ مَا کَانَ مِنْ أَرْضٍ خَرَابٍ أَوْ بُطُونِ أَوْدِیَهًٍْ فَذَلِکَ کُلُّهُ لِلرَّسُولِ (صلی الله علیه و آله) یَضَعُهُ حَیْثُ أَحَبَّ وَ هُوَ بَعْدَهُ لِلْإِمَامِ وَ قَوْلُهُ لِلَّهِ تَعْظِیماً لَهُ وَ الْأَرْضُ وَ مَا فِیهَا لِلَّهِ جَلَّ ذِکْرُهُ وَ لَنَا فِی الْفَیْءِ سَهْمُ ذَوِی الْقُرْبَی ثُمَّ نَحْنُ شُرَکَاءُ النَّاسِ فِیمَا بَقِیَ.
امام صادق (- هر سرزمینی که مسلمانان بر آن نتاخته باشند و جنگی در آن، روی نداده باشد یا مردمی آن را [با مسلمانان] مصالحه کرده یا با دستان خود بخشیده باشند، یا سرزمینی که مخروبه شده یا گستره‌ی بیابان‌ها، همه‌ی این‌ها برای پیامبر (است و هر کجا بخواهد آن‌ها را مصرف می‌کند؛ و بعد از ایشان برای امام (است. و اینکه فرمود: الْانفال لِلهِ به خاطر بزرگداشت [و بیان اهمّیت] انفال است [چراکه] زمین و هرآنچه در آن است برای خداوند است [و اختصاصی به انفال ندارد] و برای ما اهل بیت (از فیء (غنائمی که بدون جنگ از کفّار گرفته شده) سهم خویشاوندان پیامبر (است و در باقیمانده‌ی آن نیز با دیگران شریک هستیم».
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۷۰
مستدرک الوسایل، ج۷، ص۲۹۷
۱ -۱۰
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- الْفَیْءُ مَا کَانَ مِنْ أَمْوَالٍ لَمْ یَکُنْ فِیهَا هِرَاقَهًُْ دَمٍ أَوْ قَتْلٌ وَ الْأَنْفَالُ مِثْلُ ذَلِکَ هُوَ بِمَنْزِلَتِهِ.
امام صادق (- فیء عبارت است از اموالی که در آن خونی ریخته نشده و قتلی صورت نگرفته است و انفال نیز مانند آن است و در واقع این به‌منزله‌ی آن است.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۷۰
تهذیب الأحکام، ج۴، ص۱۳۳/ البرهان
۱ -۱۱
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ وَ سُئِلَ عَنِ الْأَنْفَالِ فَقَالَ کُلُّ قَرْیَهًٍْ یَهْلِکُ أَهْلُهَا أَوْ یَجْلُونَ عَنْهَا فَهِیَ نَفْلٌ لِلَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ نِصْفُهَا یُقْسَمُ بَیْنَ النَّاسِ وَ نِصْفُهَا لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَمَا کَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَهُوَ لِلْإِمَام.
امام صادق (- محمّدبن‌مسلم گوید: شنیدم که از امام صادق (درباره‌ی انفال سؤال شد. فرمود: «هر آبادی‌ای که اهل آن از بین رفته‌اند یا آن را ترک کردهاند از آنِ خدای عزّوجلّ است؛ نصف آن میان مردم تقسیم می‌شود و نصف آن برای رسول خدا (است. پس آنچه برای رسول خدا (هست، برای امام (نیز هست».
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۷۰
تهذیب الأحکام، ج۴، ص۱۳۳/ البرهان
۱ -۱۲
(انفال/ ۱)
الباقر (علیه السلام)- فِی الْمُلُوکِ الَّذِینَ یَقْطَعُونَ النَّاسَ هِیَ مِنَ الْفَیْءِ وَ الْأَنْفَالِ وَ أَشْبَاهِ ذَلِکَ.
امام باقر (- ابوحمزه ثمالی گوید: از امام باقر (شنیدم که درباره پادشاهانی که به مردم از اموال عمومی و زمین‌ها می‌بخشند میفرمود: «آن از مصادیق فیء و انفال و شبیه آن است».
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۷۰
بحار الأنوار، ج۹۳، ص۲۱۱/ البرهان/ نور الثقلین
۱ -۱۳
(انفال/ ۱)
الباقر (علیه السلام)- عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ لَنَا الْأَنْفَالُ قُلْتُ وَ مَا الْأَنْفَالُ قَالَ مِنْهَا الْمَعَادِنُ وَ الْآجَامُ وَ کُلُ أَرْضٍ لَا رَبَ لَهَا وَ کُلُّ أَرْضٍ بَادَ أَهْلُهَا فَهُوَ لَنَا.
امام باقر (- ابوبصیر از امام صادق (روایت می‌کند که فرمود: «انفال از آنِ ماست». پرسیدم: «انفال چیست»؟ فرمود: «از جمله‌ی آن، معادن و بیشه‌ها و هر زمینی است که مالک ندارد و هر زمینی که اهل آن از بین رفتهاند و همه‌ی این‌ها برای ماست».
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۷۰
وسایل الشیعهًْ، ج۹، ص۵۳۳ / نور الثقلین/ البرهان
۱ -۱۴
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- هِیَ الْقُرَی الَّتِی قَدْ جَلَا أَهْلُهَا وَ هَلَکُوا فَخَرِبَتْ فَهِیَ لِلَّهِ وَ لِلرَّسُول (صلی الله علیه و آله).
امام صادق (- انفال عبارت است از؛ آبادیی که اهل آن کوچ کردند و از بین رفتند و ویران شد. و آن، از آنِ خدا و رسولش (است.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۷۲
وسایل الشیعهًْ، ج۹، ص۵۳۳ / البرهان/ نور الثقلین؛ «القری» بدل «القریهًْ»
۱ -۱۵
(انفال/ ۱)
الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ الْأَنْفَالَ کُلُ مَا أُخِذَ مِنْ دَارِ الْحَرْبِ بِغَیْرِ قِتَال وَ کُلُّ أرْضٍ انْجَلَی أهْلُهَا عَنْهَا بِغَیرِْ قِتَالٍ ... .
امام صادق (- انفال عبارت است از اموالی که از دارالحرب (کشورهایی که در ستیز با مسلمانان هستند) بدون جنگ گرفته شود و هر سرزمینی که مردمانش بدون جنگ، از آن کوچ کرده باشند.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۴۷۲
فقه القرآن، ج۱، ص۲۴۹
بیشتر