آیه ۸۰ - سوره شعراء

آیه وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ [80]
و هنگامى‌كه بيمار شوم مرا شفا مى‌دهد.
۱
(شعراء/ ۸۰)
الرّسول (- مَنْ تَوَضَّأَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَی الْمَسْجِدِ فَقَالَ حِینَ یَخْرُجُ مِنْ بَیْتِهِ بِسْمِ اللَّهِ ... وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ جَعَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ کَفَّارَهًًْ لِذُنُوبِهِ.
پیامبر (- کسی که وضو ساخته به‌سوی مسجد برود و درحال خروج از منزلش، بگوید: بسم اللهِ الَّذِی ... وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ، خداوند متعال آن را کفّاره گناهانش قرار می‌دهد.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۶۲
بحارالأنوار، ج۲، ص۱۳۹/ بحارالنوار، ج۲۰، ص۸۱/ عدهًْ الداعی، ص۳۰۰/ المصباح الکفعمی، ص۱۲
۲
(شعراء/ ۸۰)
الرّسول (- قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ مَرِضَ ثَلَاثاً فَلَمْ یَشْکُ إِلَی أَحَدٍ مِنْ عُوَّادِهِ أَبْدَلْتُهُ لَحْماً خَیْراً مِنْ لَحْمِهِ وَ دَماً خَیْراً مِنْ دَمِهِ فَإِنْ عَافَیْتُهُ عَافَیْتُهُ وَ لَا ذَنْبَ لَهُ وَ إِنْ قَبَضْتُهُ قَبَضْتُهُ إِلَی رَحْمَتِی.
پیامبر (- خداوند عزّوجلّ فرموده است، کسی که سه روز بیمار شود و به هیچ‌یک از عیادت‌کنندگانش شکایت نکند گوشتش را به بهتر از آن و خونش را به بهتر از آن تبدیل می‌کنم؛ اگر او را شفا دهم گناهی برایش باقی نمی‌ماند و اگر جانش را بستانم او را مشمول رحمت خود می‌کنم.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۶۲
الکافی، ج۳، ص۱۱۵/ نورالقلین
۳
(شعراء/ ۸۰)
الصّادق (- مَنْ مَرِضَ لَیْلَهًًْ فَقَبِلَهَا بِقَبُولِهَا کَتَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ لَهُ عِبَادَهًَْ سِتِّینَ سَنَهًًْ قُلْتُ مَا مَعْنَی قَبُولِهَا قَالَ لَا یَشْکُو مَا أَصَابَهُ فِیهَا إِلَی أَحَدٍ.
امام صادق (- و هرکس شبی بیمار شود و آن را به خوشنودی بپذیرد، خداوند ثواب عبادت شصت‌سال را برایش می‌نویسد، پرسیدم: «معنای پذیرفتن آن چیست»؟ فرمود: «از مصیبتی که برایش پیش آمده نزد کسی شکایت نکند».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۶۲
الکافی، ج۳، ص۱۱۵/ نورالثقلین
۴
(شعراء/ ۸۰)
الصّادق (- مَنْ ظَهَرَتْ صِحَّتُهُ عَلَی سُقْمِهِ فَیُعَالِجُ بِشَیْءٍ فَمَاتَ فَأَنَا إِلَی اللَّهِ مِنْهُ بَرِیءٌ.
امام صادق (- کسی که تندرستی‌اش بیش از بیماری‌اش باشد و در اثر معالجه‌کردن به دارویی بمیرد من در پیشگاه خداوند از او بیزارم.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۶۲
الخصال، ج۱، ص۲۶/ نورالثقلین
۵
(شعراء/ ۸۰)
الرّسول (- ... عَنْ عَبْدِ‌اللَّهِ‌بْنِ‌مَسْعُودٍ قَالَ بَلَی قَالَ قَالَ عَبْدُ‌اللَّهِ بَیْنَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ (إِذْ تَبَسَّمَ فَقُلْتُ مَا لَکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (تَبَسَّمْتَ قَالَ عَجِبْتُ مِنَ الْمُؤْمِنِ وَ جَزَعِهِ مِنَ السُّقْمِ وَ لَوْ یَعْلَمُ مَا لَهُ فِی السُّقْمِ مِنَ الثَّوَابِ لَأَحَبَّ أَنْ لَا یَزَالَ سَقِیماً حَتَّی یَلْقَی رَبَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ.
پیامبر (- ... عبداللَّه‌بن‌مسعود گوید: «نزد رسول خدا (بودیم ناگاه تبسّم نمود، من به آن حضرت عرض کردم: «ای رسول خدا (چه شد که بی‌سبب خندیدی»؟ فرمود: «از مؤمن و بیتابیش از بیماری تعجّب کردم و اگر بداند که در بیماری چه قدر ثواب برای اوست هرآینه دوست دارد که پیوسته بیمار باشد تا پروردگار عزّوجلّ خود را ملاقات کند».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۶۲
الأمالی للصدوق، ص ۵۰۱
۶
(شعراء/ ۸۰)
الصّادق (- عَنِ الْعَرْزَمِیِ عَنْ أَبِیهِ: عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (قَالَ: مَنِ اشْتَکَی لَیْلَهًًْ فَقَبِلَهَا بِقَبُولِهَا وَ أَدَّی إِلَی اللَّهِ شُکْرَهَا کَانَتْ کَعِبَادَهًِْ سِتِّینَ سَنَهًًْ قَالَ أَبِی فَقُلْتُ لَهُ مَا قَبُولُهَا قَالَ یَصْبِرُ عَلَیْهَا وَ لَا یُخْبِرُ بِمَا کَانَ فِیهَا فَإِذَا أَصْبَحَ حَمِدَ اللَّهَ عَلَی مَا کَان.
امام صادق (- عرزمی از پدرش نقل می‌کند که امام صادق (فرمود: «هرکس شبی بیمار شود و آن را نیکو پذیرفته و خدا را به خاطر آن سپاس‌گزاری کند، همچون عبادت شصت‌سال می‌باشد». پدرم گفت: «به حضرت عرض کردم: معنای نیکو پذیرفتن آن چیست»؟ فرمود: «بر [رنج و ناراحتیِ] آن بیماری صبر کند و کسی را از آنچه بر او گذشته باخبر نسازد و چون صبح کند خداوند را به خاطر آنچه بر وی گذشته سپاس گوید».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۶۴
الکافی، ج۳، ص۱۱۶/ نورالثقلین
۷
(شعراء/ ۸۰)
الصّادق (- عَنْ جَمِیلِ‌بْنِ‌صَالِحٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (قَالَ: سُئِلَ عَنْ حَدِّ الشَّکَاهًِْ لِلْمَرِیضِ فَقَالَ إِنَّ الرَّجُلَ یَقُولُ حُمِمْتُ الْیَوْمَ وَ سَهِرْتُ الْبَارِحَهًَْ وَ قَدْ صَدَقَ وَ لَیْسَ هَذَا شَکَاهًًْ وَ إِنَّمَا الشَّکْوَی أَنْ یَقُولَ لَقَدِ ابْتُلِیتُ بِمَا لَمْ یُبْتَلَ بِهِ أَحَدٌ وَ یَقُولَ لَقَدْ أَصَابَنِی مَا لَمْ یُصِبْ أَحَداً وَ لَیْسَ الشَّکْوَی أَنْ یَقُولَ سَهِرْتُ الْبَارِحَهًَْ وَ حُمِمْتُ الْیَوْمَ وَ نَحْوَ هَذَا.
امام صادق (- جمیل‌بن‌صالح گوید: از امام صادق (در مورد حدّ و اندازه شکایت که برای مریض مکروه است پرسش شد، فرمود: «همانا مرد می‌گوید من امروز تب کردم و شب گذشته از جهت بیماری به بیداری به سر بردم درحالی‌که راست گفته و این شکایت نیست و همانا شکایت آن است که بگوید: «من به بلا و بیماری مبتلا شدم که هیچ‌کس به مانند آن گرفتار نگشته، یا آنکه بگوید: آن مرض و دردی که به هیچ‌کس نرسیده به من رسیده». و شکایت این نیست که بگوید: «دیشب [به‌واسطه‌ی شدّت مرض] نخوابیدم و امروز تب مرا فرا گرفت و مانند این (امور)».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۶۴
وسایل الشیعه، ج۲، ص۴۱۰/ نورالثقلین
بیشتر