آیه ۱۰۳ - سوره اعراف

آیه ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى بِآياتِنا إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلاَئِهِ فَظَلَمُوا بِها فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدينَ [103]
سپس به‌دنبال آن‌ها (پيامبران پيشين) موسى را با آيات خويش به‌سوى فرعون و اطرافيان او فرستاديم؛ امّا آن‌ها [با عدم پذيرش]، به آن [آيات] ظلم كردند. ببين سرانجام مفسدان چگونه بود!
۱
(اعراف/ ۱۰۳)
الباقر (علیه السلام)- إِنَّ اللهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَرْسَلَ الْأَسْبَاطََ اثْنَیْ عَشَرَ بَعْدَ یُوسُفَ (علیه السلام) ثُمَّ مُوسَی (علیه السلام) وَ هَارُونَ (علیه السلام) إِلَی فِرْعَوْنَ وَ مَلَئِهِ إِلَی مِصْرَ وَحْدَهَا.
امام باقر (- خدای متعال اسباط دوازده‌گانه را پس از یوسف فرستاد، آنگاه موسی (و هارون را به نزد فرعون و پیروانش در مصر اعزام کرد و فقط بر آنان مبعوث بود.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۲۲۸
نور الثقلین
۲
(اعراف/ ۱۰۳)
أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ یَخْتَبِرُ عِبَادَهُ الْمُسْتَکْبِرِینَ فِی أَنْفُسِهِمْ بِأَوْلِیَائِهِ الْمُسْتَضْعَفِینَ فِی أَعْیُنِهِمْ وَ لَقَدْ دَخَلَ مُوسَی‌بْنُ‌عِمْرَانَ (علیه السلام) وَ مَعَهُ أَخُوهُ هَارُونُ (علیه السلام) عَلَی فِرْعَوْنَ عَلَیْهِمَا مَدَارِعُ الصُّوفِ وَ بِأَیْدِیهِمَا الْعِصِیُّ فَشَرَطَا لَهُ إِنْ أَسْلَمَ بَقَاءَ مُلْکِهِ وَ دَوَامَ عِزِّهِ فَقَالَ أَ لَا تَعْجَبُونَ مِنْ هَذَیْنِ یَشْرِطَانِ لِی دَوَامَ الْعِزِّ وَ بَقَاءَ الْمُلْکِ وَ هُمَا بِمَا تَرَوْنَ مِنْ حَالِ الْفَقْرِ وَ الذُّلِّ فَهَلَّا أُلْقِیَ عَلَیْهِمَا أَسَاوِرَهًٌْ مِنْ ذَهَبٍ إِعْظَاماً لِلذَّهَبِ وَ جَمْعِهِ وَ احْتِقَاراً لِلصُّوفِ وَ لُبْسِهِ وَ لَوْ أَرَادَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ بِأَنْبِیَائِهِ (علیهم السلام) حَیْثُ بَعَثَهُمْ أَنْ یَفْتَحَ لَهُمْ کُنُوزَ الذِّهْبَانِ وَ مَعَادِنَ الْعِقْیَانِ وَ مَغَارِسَ الْجِنَانِ وَ أَنْ یَحْشُرَ مَعَهُمْ طَیْرَ السَّمَاءِ وَ وُحُوشَ الْأَرْضِ لَفَعَلَ وَ لَوْ فَعَلَ لَسَقَطَ الْبَلَاءُ وَ بَطَلَ الْجَزَاءُ وَ اضْمَحَلَّ الْأَنْبَاءُ وَ لَمَا وَجَبَ لِلْقَابِلِینَ أُجُورُ الْمُبْتَلَیْنَ وَ لَا اسْتَحَقَّ الْمُؤْمِنُونَ ثَوَابَ الْمُحْسِنِین.
امام علی (- امیرالمؤمنین (در خطبه‌ی قاصعه فرمود: «پس همانا خداوند سبحان بندگان متکبّر را با دوستان خود که در چشم آن‌ها ناتوانند میآزماید، وقتی که موسی‌بن‌عمران و برادرش هارون (بر فرعون وارد شدند، و جامههای پشمین به تن، و چوب دستی در دست داشتند، و با فرعون شرط کردند که اگر تسلیم پروردگار شود، حکومت و ملکش جاودانه بماند و عزّتش برقرار باشد، فرعون گفت: «آیا از این دو نفر تعجّب نمیکنید که دوام عزّت و جاودانگی حکومتم را به خواستههای خود ربط میدهند درحالی‌که در فقر و بیچارگی به سر میبرند اگر چنین است چرا دستبندهای طلا به همراه ندارند». این سخن را فرعون برای بزرگ‌شمردن طلا و تحقیر پوشش لباسی از پشم گفت، درحالی‌که اگر خدای سبحان اراده میفرمود، به‌هنگام بعثت پیامبران، درهای گنج‌ها، و معدن‌های جواهرات، و باغات سرسبز را به روی پیامبران میگشود، و پرندگان آسمان و حیوانات وحشی زمین را همراه آنان به حرکت در میآورد. امّا اگر این کار را میکرد، آزمایش از میان میرفت، و پاداش و عذاب بیاثر میشد، و بشارت‌ها و هشدارهای الهی بیفایده میبود، و بر مؤمنان اجر و پاداش امتحان‌شدگان واجب نمیشد، و ایمان آورندگان ثواب نیکوکاران را نمی‌یافتند.
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۵، ص۲۲۸
بحار الأنوار، ج۱۳، ص۱۴۱
بیشتر